فرخ نعمت پور

شرۆڤەی رۆمانی گێژاو   نووسینی: نەسرین قاسمیانی (بەدیع) رۆمانی گێژاو نووسینی فەڕۆخ نێعمەتپوور پێش ئەوەی بەس چیرۆکێک بێ، تێڕامانێکی قووڵە لە سەر پەیوەندی نێوان مـرۆڤ، نیشـتمان، رابـردوو، نـاسـنامە و چـارەنووس. تێڕامانێک کە پرسـیار دەکات ئایا مرۆڤ دەتوانێت لەو ئازار و مــێژووەی پــێش خــۆی هــەبووە رزگار بێت، یان بەردەوام ناچارە لە ناو گێژاوی ئەو رابردووەدا بسوڕێتەوە؟ نـووسەر لـە رێی گـێڕانەوەی ئاســایی ژیانی پـیاوێکی ئـاسایـی خەڵکی بانەی کـوردســتان پـرسگەلـێکی بنەڕەتـی وەک پـرس لە مانای ژیـان، پــرسـی چارەنووس، پرسی شوناس و ناسنامە دێنەتە

ضیافت ماه شب بود و من در تنهایی خود غوطه‌ور. ماه در آسمان می‌درخشید. بر پنجره‌ای که میان من و او فاصله انداخته بود، کوبیدم و گفتم: ـ مهمانم می‌شوی؟ ماه لبخندی زد و گفت: ـ چرا که نه؟ و ماه مهمانم شد. در همان لحظه ورودش، در روشنای نگاهش همان اندوهی را دیدم که در دل خود حمل می‌کردم؛ تنهایی‌ای آشنا، گویی از جنسی واحد. ماه نشست. انگار به خانه خود در آسمان چشم دوخته بود. گفتم: ـ فاصله‌ای

خوانشی بر رمان «ماجراهای بابا» رمان «ماجراهای بابا» در جوهر خود یک مونولوگ است، مونولوگی از دل حافظه‌ای زخمی که میان گذشته و اکنون سرگردان مانده است. فرخ نعمت‌پور روایت را نه بر پایه حادثه، بلکه بر جریان ذهن، تکرار، تداعی و بازگشت بنا می‌کند. انگار صدایی در تاریکی مدام با خودش، با تاریخ و با سایه نسل‌های پیشین حرف می‌زند. «بابا» در این متن فقط یک شخصیت نیست، بلکه حافظه‌ای‌ است که از نسلی به نسل دیگر منتقل شده.

خبر امروز تلفن را برداشتم و بە گورکن زنگ زدم. گفتم لطفا گوری برای من بکن، می‌خواهم بمیرم! گفت اما من گور تو را کندەام! با تعجب گفتم ولی من کە بە تو زنگ نزدەبودم. گفت اتفاقا هم زنگ زدە بودی و هم در همان گوری کە حالا ادعایش را داری دفنت کردەام! من کە بیشتر از این تحمل این همە علامت تعجب را در مغزم نداشتم، تلفن را گذاشتم. پیش خودم نجوا کردم مردیکە احمق انگار آدم خل و