فرخ نعمت پور

  دڵنیاییەکانمان یەکەم شتن کە لەبەردەم راستیی ژیاندا دەڕووخێن. بۆ سەلماندنی ئەمەیش با سێ رووداوتان بۆ بگێڕمەوە. لە تەنیشت خانووەکەم‌دا دار بڵاڵوکێک هەیە. دوێنێ، کاتێک لە کار دەگەڕامەوە، لامدا تا هەندێکی لێ بخۆم. نەسیمێکی خۆش هەڵیکردبوو. جانتای کارەکەم بە شانمەوە بوو. راوەستام، دەستم کرد بە لێکردنەوەی بڵاڵوکەکان و خواردنیان. چڵەکان زۆریان پێوە نەمابوو، بۆیە دەبوو خۆم بکێشم، یاخود لقەکان بەرەو خۆم ڕابکێشم تا دەستم پێیان رابگا. لەنەکاو چاویلکەکەم بە چڵێکی وشکەوە گیر بوو. هەوڵم دا رزگاری کەم، بەڵام فریا نەکەوتم.

شرۆڤەی رۆمانی گێژاو   نووسینی: نەسرین قاسمیانی (بەدیع) رۆمانی گێژاو نووسینی فەڕۆخ نێعمەتپوور پێش ئەوەی بەس چیرۆکێک بێ، تێڕامانێکی قووڵە لە سەر پەیوەندی نێوان مـرۆڤ، نیشـتمان، رابـردوو، نـاسـنامە و چـارەنووس. تێڕامانێک کە پرسـیار دەکات ئایا مرۆڤ دەتوانێت لەو ئازار و مــێژووەی پــێش خــۆی هــەبووە رزگار بێت، یان بەردەوام ناچارە لە ناو گێژاوی ئەو رابردووەدا بسوڕێتەوە؟ نـووسەر لـە رێی گـێڕانەوەی ئاســایی ژیانی پـیاوێکی ئـاسایـی خەڵکی بانەی کـوردســتان پـرسگەلـێکی بنەڕەتـی وەک پـرس لە مانای ژیـان، پــرسـی چارەنووس، پرسی شوناس و ناسنامە دێنەتە

ضیافت ماه شب بود و من در تنهایی خود غوطه‌ور. ماه در آسمان می‌درخشید. بر پنجره‌ای که میان من و او فاصله انداخته بود، کوبیدم و گفتم: ـ مهمانم می‌شوی؟ ماه لبخندی زد و گفت: ـ چرا که نه؟ و ماه مهمانم شد. در همان لحظه ورودش، در روشنای نگاهش همان اندوهی را دیدم که در دل خود حمل می‌کردم؛ تنهایی‌ای آشنا، گویی از جنسی واحد. ماه نشست. انگار به خانه خود در آسمان چشم دوخته بود. گفتم: ـ فاصله‌ای

خوانشی بر رمان «ماجراهای بابا» رمان «ماجراهای بابا» در جوهر خود یک مونولوگ است، مونولوگی از دل حافظه‌ای زخمی که میان گذشته و اکنون سرگردان مانده است. فرخ نعمت‌پور روایت را نه بر پایه حادثه، بلکه بر جریان ذهن، تکرار، تداعی و بازگشت بنا می‌کند. انگار صدایی در تاریکی مدام با خودش، با تاریخ و با سایه نسل‌های پیشین حرف می‌زند. «بابا» در این متن فقط یک شخصیت نیست، بلکه حافظه‌ای‌ است که از نسلی به نسل دیگر منتقل شده.