فرخ نعمت پور

رۆمانی 'ژانی گەل' و سەرنجێک رۆمانی ژانی گەل نووسینی ئیبراهیم ئەحمەد بێگومان یەکێک لە رۆمانە سەرەتاییەکانی ئەدەبی کوردییە. ئیبراهیم ئەحمەد هەوڵ دەدا لە رێگای ئەم دەقەوە قۆناخێک لە کۆمەڵگەی کوردی لەسەردەمی شۆڕشدا بۆ خوێنەر بگێڕێتەوە. ئەم رۆمانە بەسەرهاتی کەسێکە بەناوی جوامێر کە ژنەکەی زەیستانە و بەمەبەستی هێنانی ماما روودەکاتە دەرەوە. جوامێر بۆ ئەوەی خێراتر بگاتە ماڵی ماما، رێگای بەردەرکی سەرا دەگرێتە بەر، بێ‌خەبەر لەوەی لەوێ لە دژی میری خۆپیشاندانە. کاراکتێری سەرەکیی رۆمانەکە نەخوازراوانە بەتووش رووداوێکەوە دەبێ کە هەموو چارەنووسی ئەو دەگۆڕێ. لە مەیدانەکە تەقە لەخەڵکی دەکرێ و، دەبێ بە هەڵات‌هەڵات. جەوامێر بە ناحق تووش دەبێ، دەگیرێ و دەساڵ دەخرێتە کونجی زیندانەوە. پاشی دەساڵ کاتێک لە بەندیخانە دێتە دەرەوە دەبینێ ژن و کوڕەکەی لە بوردومانی سوپای میری لە گوند تیاچوونە. خاڵی

داڕمان دڵنیاییەکانمان یەکەم شتن کە لەبەردەم راستیی ژیاندا دەڕووخێن. بۆ سەلماندنی ئەمەیش با سێ رووداوتان بۆ بگێڕمەوە.   لە تەنیشت خانووەکەم‌دا دار بڵاڵوکێک هەیە. دوێنێ، کاتێک لە کار دەگەڕامەوە، لامدا تا هەندێکی لێ بخۆم. نەسیمێکی خۆش هەڵیکردبوو. جانتای کارەکەم بە شانمەوە بوو. راوەستام، دەستم کرد بە لێکردنەوەی بڵاڵوکەکان و خواردنیان. چڵەکان زۆریان پێوە نەمابوو، بۆیە دەبوو خۆم بکێشم، یاخود لقەکان بەرەو خۆم ڕابکێشم تا دەستم پێیان رابگا. لەنەکاو چاویلکەکەم بە چڵێکی وشکەوە گیر بوو. هەوڵم دا رزگاری کەم، بەڵام فریا نەکەوتم. چڵەکە لە چاومی فڕاند. لە دڵم‌دا گوتم ئەوەندە دوور نەکەوتووەتەوە. سەرەتا لە پشت خۆمەوە دەستم کرد بە پشکنین. گژوگیاکە چڕ بوو. ترسم نەبوو. دڵنیا بووم دەیدۆزمەوە. هەرچی چاوم لێ تیژ کرد و لە زەویی بەردەمم مۆڕ بوومەوە، بێ‌سوود بوو.

شرۆڤەی رۆمانی گێژاو   نووسینی: نەسرین قاسمیانی (بەدیع) رۆمانی گێژاو نووسینی فەڕۆخ نێعمەتپوور پێش ئەوەی بەس چیرۆکێک بێ، تێڕامانێکی قووڵە لە سەر پەیوەندی نێوان مـرۆڤ، نیشـتمان، رابـردوو، نـاسـنامە و چـارەنووس. تێڕامانێک کە پرسـیار دەکات ئایا مرۆڤ دەتوانێت لەو ئازار و مــێژووەی پــێش خــۆی هــەبووە رزگار بێت، یان بەردەوام ناچارە لە ناو گێژاوی ئەو رابردووەدا بسوڕێتەوە؟ نـووسەر لـە رێی گـێڕانەوەی ئاســایی ژیانی پـیاوێکی ئـاسایـی خەڵکی بانەی کـوردســتان پـرسگەلـێکی بنەڕەتـی وەک پـرس لە مانای ژیـان، پــرسـی چارەنووس، پرسی شوناس و ناسنامە دێنەتە ئاراوە. " مــن بێزارم… نــاوم بێزارە… خەڵکی بانە”. ئەم رسـتە بە رواڵەت ئــاســایــیە بنەمای هەموو رۆمانەکەیە". بـێزاری، یـەکەم گــــێڕانــــەوەی بــــاری دەروونـی مرۆڤـێکی مانـدووە، مـرۆڤـێکی بێتاقەت و دڵـتەنـگ. وشـەی "بـێزار" دەسـتبەجـێ لـە رێـگای کـایـەیـێکی زمـانـەوانـیەوە دەەبـێ بـە ”ناو” کە شـوناسـە و

ضیافت ماه شب بود و من در تنهایی خود غوطه‌ور. ماه در آسمان می‌درخشید. بر پنجره‌ای که میان من و او فاصله انداخته بود، کوبیدم و گفتم: ـ مهمانم می‌شوی؟ ماه لبخندی زد و گفت: ـ چرا که نه؟ و ماه مهمانم شد. در همان لحظه ورودش، در روشنای نگاهش همان اندوهی را دیدم که در دل خود حمل می‌کردم؛ تنهایی‌ای آشنا، گویی از جنسی واحد. ماه نشست. انگار به خانه خود در آسمان چشم دوخته بود. گفتم: ـ فاصله‌ای میان ما هست به اندازه سال‌های نوری. ماه آرام گفت: ـ پس تنهایی را با سال‌های نوری اندازه می‌گیرند. از این کشف شگفت‌زده شدم. با خود گفتم: ماه هم برای خودش کریستف کلمبی است. داشتن مهمانی چون ماه آسان نیست.