نوێترین بابەت
شرۆڤەی رۆمانی گێژاو
شرۆڤەی رۆمانی گێژاو نووسینی: نەسرین قاسمیانی (بەدیع) رۆمانی گێژاو نووسینی فەڕۆخ نێعمەتپوور پێش ئەوەی بەس چیرۆکێک بێ، تێڕامانێکی قووڵە لە سەر پەیوەندی نێوان مـرۆڤ، نیشـتمان، رابـردوو، نـاسـنامە و چـارەنووس. تێڕامانێک کە پرسـیار دەکات ئایا مرۆڤ دەتوانێت لەو ئازار و مــێژووەی پــێش خــۆی هــەبووە رزگار بێت، یان بەردەوام ناچارە لە ناو گێژاوی ئەو رابردووەدا بسوڕێتەوە؟ نـووسەر لـە رێی گـێڕانەوەی ئاســایی ژیانی پـیاوێکی ئـاسایـی خەڵکی بانەی کـوردســتان پـرسگەلـێکی بنەڕەتـی وەک پـرس لە مانای ژیـان، پــرسـی چارەنووس، پرسی شوناس و ناسنامە دێنەتە
ضیافت ماه
ضیافت ماه شب بود و من در تنهایی خود غوطهور. ماه در آسمان میدرخشید. بر پنجرهای که میان من و او فاصله انداخته بود، کوبیدم و گفتم: ـ مهمانم میشوی؟ ماه لبخندی زد و گفت: ـ چرا که نه؟ و ماه مهمانم شد. در همان لحظه ورودش، در روشنای نگاهش همان اندوهی را دیدم که در دل خود حمل میکردم؛ تنهاییای آشنا، گویی از جنسی واحد. ماه نشست. انگار به خانه خود در آسمان چشم دوخته بود. گفتم: ـ فاصلهای
خوانشی بر رمان «ماجراهای بابا»
خوانشی بر رمان «ماجراهای بابا» رمان «ماجراهای بابا» در جوهر خود یک مونولوگ است، مونولوگی از دل حافظهای زخمی که میان گذشته و اکنون سرگردان مانده است. فرخ نعمتپور روایت را نه بر پایه حادثه، بلکه بر جریان ذهن، تکرار، تداعی و بازگشت بنا میکند. انگار صدایی در تاریکی مدام با خودش، با تاریخ و با سایه نسلهای پیشین حرف میزند. «بابا» در این متن فقط یک شخصیت نیست، بلکه حافظهای است که از نسلی به نسل دیگر منتقل شده.
خبر
خبر امروز تلفن را برداشتم و بە گورکن زنگ زدم. گفتم لطفا گوری برای من بکن، میخواهم بمیرم! گفت اما من گور تو را کندەام! با تعجب گفتم ولی من کە بە تو زنگ نزدەبودم. گفت اتفاقا هم زنگ زدە بودی و هم در همان گوری کە حالا ادعایش را داری دفنت کردەام! من کە بیشتر از این تحمل این همە علامت تعجب را در مغزم نداشتم، تلفن را گذاشتم. پیش خودم نجوا کردم مردیکە احمق انگار آدم خل و
کۆپلە بیر _ رۆحی دیاردە_ كاراكتێری سهرهکی " ئەدگار ئالێن پۆ" لە چیرۆكی "وێنەیەكی خر" بە توش تابلۆیەكەوە دەبێ كە نیگاری
میانجی سرخپوست می گفت از دست همسرم کلافە شدە بودم، دیگە بیشتر طاقت و تحمل نداشتم. می دونستم دوستم دارە
گواستنەوە لە دووای ئەوەی ماڵە کۆن و قەدیمییەکەیان لە لای بونگایەک دانا و فرۆشتیان، گواستیانەوە بۆ ئاپارتمانێکی خنجیلانە و خۆشی
گروێس دەگرن گروێس ئەو بەیانییە کە لەخەو هەستا، لە خۆیدا هەستی بە شتێکی عەجایەب کرد. سەرەتا وەک هەمیشە چاوەکانی کردنەوە،
رقابت گفتمانها اخیرا در میان مقامات غربی در اروپا، نگرانی از شکست لیبرال دمکراسی و تسلط نظامهای اقتدارگرا بر جهان
نیگا ئاشنا دوورەدەستەکان هەموو رۆژێکی وەرزە ساردەکان کاتێک دەگەڕێمەوە ماڵ، پاڵتۆکەم وەک هەمیشە هەڵدەواسم. پاڵتۆیەکی رەشی کۆن کە وەک هەر
نوستالژی سیاسی در اخبار مربوط بە لبنان می شنویم کە تعدادی از مردم، کە بی گمان می تواند بعنوان یک
قاچاخچی باوکی تا پۆلی پێنج پێی خوێند، ئیتر لە قوتابخانە هێنایە دەرەوە و کەرێکی بۆ کڕی و لەسەر سنوور کاسبی
رۆژەکان تێپەڕین دکتۆر گوتی سێ مانگی تر دەمری. سەرەتانم بوو. نە گوتم باشە و نە گوتم نا. تەنیا لێم رووانی.
کڵاشینکۆف سەیرێکی کڵاشینکۆفەکەی دەکا. تفەنگێکی رووسی. جوان و سەرنج راکێش. پیاو، هەر حەز دەکا لە شانی کا و لەبەر ئاوێنەدا
'با'ی هاوڕێم من ئیستایش لەو کۆڵانەوە هەموو رۆژێ لە خەونەکانمدا تێدەپەڕم. تێدەپەڕمەوە. ئیستایش هێشتا سەرەڕای تێپەڕینی ساڵانی ساڵ کراسەکەم بۆنی
شرۆڤەی رۆمانی گێژاو
شرۆڤەی رۆمانی گێژاو نووسینی: نەسرین قاسمیانی (بەدیع) رۆمانی گێژاو نووسینی فەڕۆخ نێعمەتپوور پێش ئەوەی بەس چیرۆکێک بێ، تێڕامانێکی قووڵە لە سەر پەیوەندی نێوان مـرۆڤ، نیشـتمان، رابـردوو، نـاسـنامە و چـارەنووس.
ضیافت ماه
ضیافت ماه شب بود و من در تنهایی خود غوطهور. ماه در آسمان میدرخشید. بر پنجرهای که میان من و او فاصله انداخته بود، کوبیدم و گفتم: ـ مهمانم میشوی؟
خوانشی بر رمان «ماجراهای بابا»
خوانشی بر رمان «ماجراهای بابا» رمان «ماجراهای بابا» در جوهر خود یک مونولوگ است، مونولوگی از دل حافظهای زخمی که میان گذشته و اکنون سرگردان مانده است. فرخ نعمتپور روایت
خبر
خبر امروز تلفن را برداشتم و بە گورکن زنگ زدم. گفتم لطفا گوری برای من بکن، میخواهم بمیرم! گفت اما من گور تو را کندەام! با تعجب گفتم ولی من
میسیۆنەری ئایینی
میسیۆنەری ئایینی دوو رۆژ لەوە پێش کۆڵەپشتیم دا بە کۆلمدا، موبایلەکەم خستە گیرفانم، کاڵەم لێهەڵکێشا و بەرە سەنتەری شارە گچکەکەمان بەڕێ کەوتم. وەک هەمیشە کاتێک دەچم بۆ پیادەڕەوی، چیرۆکێکم لە
