فرخ نعمت پور
نوسەر

نوسەر

نوسەر ناوم فەڕۆخ نێعمەتپوورە و لە شاری بانە لە دایک بووم. یەکەمین نووسینەکانم لە بواری چیرۆک بە زمانی فارسی لە تەمەنی ١٥ ساڵیدا بووە لە ژێر کاریگەریی بەرهەمەکانی ڤیکتۆر هوگۆ کە وەک دەستنووس ماون و وەک بەشێک لە یادگاری ژیان و هەوڵی من بۆ بەنووسەربوون لە ئەرشیڤەکانمدا ماون. هەرچەند یەکجار بە تەمەنێکی کەم دەستم بە خوێندنەوەی هوگۆ کرد و بە گوێرەی پێویست لێم هەڵنەگرتەوە. هەمیشە هۆگری توند و تۆڵی خوێندنەوە بووم و لە گەڵیا خەریکی نووسینیش بوومە. لە بیرم دێت هەمیشە دەفتەرچەیەکم لە گیرفاندا بوو و بیر و هەستە کتوپڕییەکانی خۆمم تیا دەنووسینەوە. دواتر بەرەبەرە دەستم دایە نووسینی شیعر و…[ادامه]

نوسەر
خواندم !

بهترین دورە زندگانیم همان ایام اسارت من بود!

کات 27/04/1402 243 بازدید

بهترین دورە زندگانیم همان ایام اسارت من بود!

داستان ‘اسیر فرانسوی’ اثر صادق هدایت کە در مجموعە داستان ‘زندەبەگور’ چاپ شدەاست، سرگذشت یک اسیر فرانسوی در آلمان هیتلری است کە بر خلاف بسیاری، بهترین خاطرات را از زمان اسارتش در آلمان فاشیستی دارد! او از آن دوران بە عنوان بهترین دوران زندگی اش یاد می کند. در پایان داستان با تاکید خاصی می گوید: “بهترین دورە زندگانیم همان ایام اسارت من در آلمان بود.”

صادق هدایت نە فاشیست بود و نە گرایش فاشیستی داشت، اما بە عنوان یک نویسندە هوشیار است کە باید حوادث مهم تاریخی را از جنبەهای مختلف خود دید. او در فرم ادبی، و نە در شکل یک نوشتار تاریخی، داستانی خیالی را می سراید کە همە انتظارات ایدئولوژیکی و سیاسی مسلط موجود را می شکند و در فرم دیگری ظاهر می شود. این فرم شکنی و آشنائیزدائی آنجا امکان تولد می یابد کە سرنوشت فرد فرد انسانها می تواند از جملە بنا بر آنچە حتی در زمان اسارت بر سر آنها می آید، متفاوت باشد.

هولوکاست و جنایات فاشیستها زبانزد عام و خاص است، اما داستان زندگی تک تک انسانها نمی تواند حتی در یک دوران تاریخی همگون و نسبتا مشابە، همانی باشد کە دیگران تجربە کردەاند. حتی در مناطق اشغالی و افرادی کە اسیر شدەاند.

کار ادیب، سرکشیدن بە زوایای متفاوت زندگی انسانها و تجارب متنوع و متضاد آنهاست. بویژە ادیبان مدرن کە تیپ شکنی می کنند، و انسانها را در جهان شخصی خود، کە می تواند کاملا منحصربفرد باشد، بە تصویر بکشند.

صادق هدایت متوجە هست کە تاریخ روایتی همگون نیست. او کە پیش از هر چیز با انسان سروکار دارد، از تجارب درونی و بیرونی آنها می گوید، حال فارغ از امواج بزرگی کە می توانند معرف بخش عمدەای از تاریخ باشند.

و آیا اگر عنصر فرد را وارد بازگوئی تاریخ کنیم، تاریخ همانی می شود کە رسما بازگو می شود؟ آیا حتی فراتر از دو تاریخ جریان پیروز و جریان شکست خوردە کە روایتهای عمدە هستند، ما با خردە روایتهای بیشمار دیگر مواجهە نخواهیم شد؟ درست اینجاست کە ادبیات، تاریخ را بە چالش می کشد. تاریخ بدون روایت داستان فرد، بسیاری چیزها کم دارد.

 فرخ نعمت پور

تەگەکان : ،

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *